Minolta | RD-175 | PRZYDATNOŚĆ APARATU CYFROWEGO MINOLTA RD 175

PRZYDATNOŚĆ APARATU CYFROWEGO MINOLTA RD 175
Polskie Towarzystwo Fotogrametrii i Teledetekcji
oraz
Zakład Fotogrametrii i Informatyki Teledetekcyjnej Wydziału Geodezji Górniczej i Inżynierii Środowiska
Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie
Archiwum Fotogrametrii, Kartografii i Teledetekcji
Vol. 8, 1998, str. 12-1: 12-10
ISBN 83-906804-4-0
Adam Boroń
PRZYDATNOŚĆ APARATU CYFROWEGO MINOLTA RD 175
W FOTOGRAMETRYCZNYCH OPRACOWANIACH CYFROWYCH *
1. Wstęp
Fotograficzne aparaty cyfrowe nie są jeszcze powszechnie stosowane w praktycznych
zadaniach rozwiązywanych metodami fotogrametrii cyfrowej. Przyczyny są następujące:
- niewielkie rozmiary płytek CCD w stosunku do rozmiaru klatki błony fotograficznej (mały
kąt widzenia obrazu );
- niższa rozdzielczość od rozdzielczości emulsji fotograficznej;
- wysoka cena.
Niemniej jednak, poza tymi wadami posiadają one również wiele zalet do których
zaliczyć można:
- szybki czas dostępu do obrazu cyfrowego po jego rejestracji (brak procesu negatywowego
oraz skanowania jego wyników);
- możliwość zapisania w pamięci aparatu wielu obrazów;
- wysoka czułość płytek CCD umożliwiająca fotografowanie przy słabym oświetleniu;
- wierne oddanie barw (w przypadku barwnych aparatów cyfrowych);
- dobrej jakości korpusy i obiektywy sprawdzone w praktyce fotografii analogowej
(np. Nicon 90 w aparacie cyfrowym Kodak DCS 200 itp.).
Rozwój fotografii cyfrowej sprawia, że aparaty cyfrowe posiadają obecnie coraz
wyższą rozdzielczość oraz wymiary płytek CCD są również coraz większe. Ze względów
dokładnościowych i ekonomicznych nie powinny być stosowane do inwentaryzacji kształtu
dużych obiektów, natomiast dla obiektów małych (detale architektoniczne, malowidła, itp.)
wydaje się celowym podjęcie próby oceny dokładności opracowań z wykorzystaniem
obrazów cyfrowych pozyskanych za pośrednictwem aparatów cyfrowych.
W ramach grantu KBN* zakupiony został aparat cyfrowy Minolta RD 175. Wyniki
badania tego aparatu stanowią treść artykułu. Przedstawiona w nim zostanie charakterystyka
aparatu, wyniki jego kalibracji, badania stabilności obrazu, oraz dokładność opracowania
modelu testowego na VSD.
*
Praca zrealizowana w ramach projektu KBN: „Dokumentacja zabytków w ramach systemu informacji terenowej
z wykorzystaniem kamer niemetrycznych i fotografii cyfrowej”
12- 2
Archiwum Fotogrametrii, Kartografii I Teledetekcji, vol. 8, Kraków 1998
2. Charakterystyka aparatu cyfrowego Minolta RD 175
Aparat cyfrowy MINOLTA RD 175 (Rys. 1) skonstruowany jest na bazie lustrzanki
jednoobiektywowej MINOLTA DYNAX 500. Rozwiązanie to umożliwia stosowanie do tego
aparatu całej gamy wymiennych obiektywów Minolty oraz jej lamp błyskowych. Pamięć
do zapisu obrazów stanowi karta PCMCIA Typ III będąca miniaturowym dyskiem
o pojemności 130 MB. Na karcie można zapisać 114 skompresowanych obrazów w formacie
własnym *.mdc, o pojemności 1.1 MB każdy. Aparat wyposażony jest w obiektyw
zmiennoogniskowy w zakresie od 24 mm – 85 mm. Czułość przeliczeniowa aparatu jest
bardzo wysoka i odpowiada światłoczułości filmu – 800 ASA.
Rys. 1: Aparat cyfrowy MINOLTA RD 175
Rys. 2: Schemat tworzenia barwnego obrazu cyfrowego w Minolcie RD 175
A. Boroń: „Przydatność aparatu cyfrowego Minolta RD 175 …”
12- 3
Rozdzielczość finalna obrazów wynosi 1528 x 1146 piksele. Zarejestrowany obraz
cyfrowy odpowiada obrazowi utworzonemu przez obiektyw o rozmiarach ok. 16x12mm.
A zatem wielkość 1 piksela w naturze odpowiada powierzchni obrazu ok. 10x10μm.
Osiągnięto taki rezultat pomimo zastosowania trzech tanich, typowych dla kamer video,
płytek CCD o wymiarach 6.4x4.8 mm i rozdzielczości 768x494 piksele.
Sposób tworzenia obrazu barwnego tzw. „dual green system” [Henshall J., 1996]
pokazany jest na rys.2. Obraz rzeczywisty tworzony przez obiektyw właściwy aparatu jest
pomniejszany przez dodatkowy, wewnętrzny obiektyw i przekazywany przez blok trzech
pryzmatów do odpowiednich płytek CCD. Ze względu na najwyższą czułość i rozdzielczość
ludzkiego wzroku w zakresie koloru zielonego spektrum zastosowano dwie płytki CCD
z filtrem zielonym G1 i G2. Trzecia płytka CCD posiada nałożony mikrofiltr pasmowy
czerwono-niebieski. Dodatkowo płytka G1 w stosunku do G2 jest fizycznie przesunięta
o połowę wartości odstępu pomiędzy sensorami w kierunku poziomym i pionowym. Takie
ustawienie płytek zielonych względem siebie umożliwia próbkowanie obrazu w zakresie
zieleni dwukrotnie gęściej niż nominalna rozdzielczość płytki. Podwójny filtr pasmowy
czerwono-niebieski na trzeciej płytce powoduje natomiast, że w zakresie koloru niebieskiego
i czerwonego rozdzielczość optyczna jest dwukrotnie mniejsza niż rozdzielczość płytki.
Wskutek takiego rozwiązania wartości składowych R i B dla czterokrotnie gęściej
próbkowanych „pikseli G” muszą być interpolowane.
Rys. 3: Sposoby importowania plików obrazowych z aparatu do komputerów PC
Zapisane w pamięci aparatu skompresowane obrazy muszą być dalej przekazane
do komputera, gdzie po wczytaniu i dekompresji mogą być wykorzystane. Istnieją dwa
sposoby transmisji danych z aparatu do komputera (Rys.3). Jeden polega na połączeniu
aparatu poprzez interfejs SCSI bezpośrednio z komputerem. Sposób ten wymaga
zainstalowania w komputerze sterownika SCSI. Drugi natomiast wymaga wyjęcia z aparatu
karty pamięci PCMCIA i włożenia jej do komputera posiadającego czytnik takich kart.
Ponieważ system PCMCIA jest standardem światowym (notebooki wyposażane są
standardowo w takie czytniki) dlatego łatwo można dokupić dodatkowe karty pamięci
(różnych producentów), jak również dokupienie zewnętrznego czytnika kart umożliwi
współpracę aparatu z każdym komputerem nie posiadającym karty SCSI.
12- 4
Archiwum Fotogrametrii, Kartografii I Teledetekcji, vol. 8, Kraków 1998
Dane techniczne
Typ aparatu
Tryby ekspozycji
Obiektyw
Tryb lampy błyskowej
Finalna ilość pikseli obrazu
Finalna zdolność rozdzielcza
Czas rejestracji obrazu
Interface
Wielkość obrazu (skompresowan)
Metoda kompresji obrazu
Wielkość obrazu (interpolowany)
Pamięć obrazów
Max. ilość obrazów.
Filtrowanie
Rozdzielczość optyczna (CCD)
Ilość pikseli optycznych (CCD)
Kompensacja bieli
Zapis koloru
Czas rozpakowania obrazu (PC)
Czułość
Zakres migawki
Obiektywy wymienne
Wielkość
Waga
Aparat cyfrowy SLR z wbudowanym fleszem, funkcją autofocus
(AF), i funkcją autoekspozycji (AE)
Programy:
P Mode - automatyczny
A Mode - priorytet przysłony
S-Mode, - priorytet migawki
Manual - ustawiana migawka i przysłona
AF 24-85/6.7 ZOOM –
TTL automatyczny dla wbudowanej lampy błyskowej oraz
wszystkich lamp błyskowych MINOLTA
1.75 miliona pikseli
1528(h) x 1146(v) pikseli
2 sekundy/obraz
SCSI-2
1.1 MB
Minolta Exclusive
5 MB
Karta PCMCIA Type II/III ATA / 130 MB
114 obrazów/kartę
3 CCD ( G, G, R/B) Dual Green System
768 x 494 x 3 (3, 1/2" CCDs)
380,000 x 3
Automatyczna,Ustawiana (3200K/ 5500K/ Flesz/ Świetlówka)
24 bity (8 /R, 8/G, 8/B)
25 s.
ISO 800
1/2 - 1/2000 s.
Wszystkie obiektywy Minolta Maxxum AF od 16mm fisheye do
600mm telephoto, plus obiektywy Macro
161 x 11.2 x 139.5 mm
900g korpus (bez obiektywu)
3. Badanie stabilności obrazów cyfrowych.
W aparatach cyfrowych, w przeciwieństwie do aparatów fotograficznych i kamer
fotogrametrycznych, w płaszczyźnie obrazu nie występują żadne stałe punkty odniesienia
w postaci odfotografowanych stykowo znaczków tłowych lub naroży ramki obrazu.
Na obrazach cyfrowych punktami odniesienia, z konieczności, muszą być narożniki samego
obrazu. Wymiary każdego rejestrowanego obrazu cyfrowego są zawsze takie same , dlatego
definicja położenia punktu w układzie obrazu powinna być równoznaczna z określeniem
położenia punktu na zdjęciu analogowym w układzie np. znaczków tłowych. Przyjęte
założenie jest prawdziwe pod warunkiem, że aparat cyfrowy wykazuje się stabilnością
rejestracji obrazów cyfrowych. Pod pojęciem stabilności rejestracji rozumiem powtarzalność
geometryczną obrazów rejestrowanych nieruchomym aparatem. Wskutek elektronicznego
zapisu sygnałów analogowych z sensorów CCD zdarza się, że stabilność elektryczna układu
rejestrującego, przekładająca się na powtarzalność geometryczną zobrazowań, osiągana jest
A. Boroń: „Przydatność aparatu cyfrowego Minolta RD 175 …”
12- 5
dopiero po pewnym czasie od włączenia urządzenia. Taki efekt zaobserwowano w trakcie
badania kamery cyfrowej MINTRON MTV-1801 CB [Jachimski, Trocha, 1992].
Dla stwierdzenia czy w aparacie cyfrowym MINOLTA RD 175 zjawisko to również ma
miejsce przeprowadzono specjalne badania stabilności rejestrowanych obrazów.
Aparat umieszczono na stabilnym statywie naprzeciw płaskiego pola testowego (rys. 3)
z równomiernie rozmieszczonymi punktami kontrolnymi. Zorientowano go w taki sposób aby
punkty kontrolne wypełniły dokładnie cały kadr. Następnie wykonano 6 ekspozycji w
odstępach 3 minutowych. Dla zapewnienia warunków powtarzalności zobrazowań wyłączono
funkcję „autofocus” oraz wykonywano zdjęcia z wykorzystaniem samowyzwalacza.
Do analizy stabilności wybrano 13 punktów kontrolnych rozmieszczonych
równomiernie na powierzchni obrazu. . Rozmieszczenie punktów pokazane jest na rys. 3.
Rys. 3: Jeden z obrazów cyfrowych do badania stabilności rejestracji
Pomiary obrazów cyfrowych wykonano z wykorzystaniem analitycznego autografu
cyfrowego VSD, przy stałym, czterokrotnym powiększeniu obrazów (rozdzielczość pomiaru:
0.25 piksela). W pierwszym rzędzie, dla określenia dokładności pomiaru punktów
kontrolnych, pomierzono je czterokrotnie na pierwszym obrazie. Następnie obliczono
odchylenia standardowe dla wszystkich 13 pomierzonych punktów. Przeciętna wartość
odchylenia standardowego wyniosła: σx = ±0.14 piksela oraz σy = ±0.16 piksela. Wielkości
te mówią o dokładności pomiaru punktów pojedynczego obrazu. Porównanie odchyleń
standardowych z pomiaru jednego obrazu z wielkościami odchyleń standardowych z pomiaru
serii 6 obrazów wieloczasowych dostarczyła informacji o poziomie zmienności położenia
punktów na tych obrazach. Dla wyznaczenia tych wielkości pomierzono jednokrotnie te same
punkty na pozostałych pięciu obrazach. Obliczono ich odchylenia standardowe, a następnie
ich wartości przeciętne dla całej serii. Uzyskano następujące wyniki:
12- 6
Archiwum Fotogrametrii, Kartografii I Teledetekcji, vol. 8, Kraków 1998
σx = ±0.19 piksela oraz σy = ±0.20 piksela, co odpowiada w skali obrazu utworzonego
przez obiektyw aparatu odpowiednio: ±1.9 μm oraz ±2.0 μm. Maksymalne odchyłki
pomiędzy średnimi współrzędnymi punktów kontrolnych na pojedynczym obrazie,
a średnimi współrzędnymi punktów kontrolnych z sześciu obrazów wyniosły:
dxmax = 0.3 piksela (3μm.) oraz dymax = 0.4 piksela (4μm.), a odchyłki przeciętne
odpowiednio: 0.11 piksela (1.1μm.) i 0.13 piksela (1.3 μm.).
W świetle uzyskanych wyników można stwierdzić, że MINOLTA RD 175
charakteryzuje się bardzo dobrą stabilnością zobrazowań i można z powodzeniem stosować
układ obrazu cyfrowego jako układ odniesienia przy opracowaniach fotogrametrycznych.
4. Kalibracja aparatu MINOLTA RD 175.
Aparat niemetryczny w opracowaniach fotogrametrycznych można wykorzystywać
w trojaki sposób: albo kalibrować zdjęcia w trakcie prowadzonych obliczeń współrzędnych
punktów odfotografowanego obiektu (samokalibracja) albo wyznaczyć elementy orientacji
wewnętrznej i dystorsję dla aparatu, a następnie przyjmować wyznaczone wartości jako znane
i postępować dalej tak jak przy opracowaniu zdjęć metrycznych, albo wykorzystywać zdjęcia
niekalibrowane i funkcję DLT. Pierwszy sposób (najdokładniejszy) wymaga wykonania dużej
ilości zdjęć obiektu, nadaje się głównie do opracowań punktowych, wymaga minimalnej
ilości punktów dostosowania. W drugim przypadku, najczęściej wykorzystywanym
w opracowaniach stereoskopowych, dokładność opracowania jest nieco niższa niż przy
wykorzystaniu samokalibracji ze względu na gorsze warunki przecięcia promieni i mniejszą
ilość zdjęć (warunki wykonania zdjęć stereoskopowych). Wymagane są tu min. trzy punkty
dostosowania. W ostatnim przypadku (najmniej dokładnym) wykorzystanie funkcji DLT
do opracowania zdjęć niemetrycznych wymaga dużej ilości punktów dostosowania (min. 6 dla
każdego zdjęcia). Od ilości punktów kontrolnych i ich położenia na zdjęciach zależy
dokładność opracowania.
Dokładność opracowań fotogrametrycznych z wykorzystaniem obrazów cyfrowych
z MINOLTY RD 175 zależy w dużej mierze od powtarzalności elementów orientacji
wewnętrznej, które po wyznaczeniu przyjmuje się jako znane, oraz wielkości kąta widzenia
obrazu. W przypadku standardowego obiektywu zmiennoogniskowego AF 24-85mm warunek
ten byłby trudny do realizacji ze względu na zmienność ogniskowej oraz odległości
obrazowej tego obiektywu. Ponadto kąt widzenia obrazu tego obiektywu zawierajcy się w
przedziale od 13o do 43o, jest nieduży (maksymalny - 43o odpowiada obiektywowi
normalnokątnemu). Dla zwiększenia kąta widzenia oraz łatwego uzyskania powtarzalności
ustawień obiektywu zakupiono dodatkowy obiektyw: Minolta: AF 20/2.8 o kącie widzenia
obrazu 51o i ogniskowej 20 mm. Po zogniskowaniu tego obiektywu na ∞ (obiektyw
wkręcony do oporu), dla przysłony 22 przednia granica głębii ostrości wynosi 0.6 m. Stąd
wyznacznie stałej kamery dla takiego położenia obiektywu umożliwi zarówno łatwą
mechaniczną powtarzalność ustawień obiektywu, jak również poprawne fotografowanie
wszystkich obiektów o odległości przedmiotowej większej od 0.6 m.
Dla wyznaczenia elementów orientacji wewnętrznej obrazu oraz dystorsji obiektywu
wykonano 5 zdjęć przestrzennego pola testowego. Pole testowe (fragment tego pola pokazany
jest na rys. 3) składa się ze 160 punktów przyklejonych do ściany o znanych współrzędnych
X,Y,Z (określonych metodą bezpośrednią z dokładnością ±0.3 mm) oraz 21 punktów poza
płaszczyzną ściany (o nieznanych współrzędnych). Te ostatnie stanowią koraliki nanizane
A. Boroń: „Przydatność aparatu cyfrowego Minolta RD 175 …”
12- 7
na trzech rozciągniętych pionowo drutach. Na każdym drucie znajduje się po siedem
koralików. Druty są umieszczone w odległości 0.5 i 1m. od płaszczyzny ściany. Zdjęcia
zostały wykonane z odległości ok. 3m. od płaszczyzny testu w taki sposób aby oś aparatu
celowała na środek testu. Jedno zdjęcie wykonano jako centralne, a cztery pozostałe z naroży
pomieszczenia jak najbliżej stropu, posadzki i ścian bocznych. Taki sposób wykonania zdjęć
miał zapewnić jak najbardziej korzystne warunki przecięcia promieni rzutujących.
Pomiary punktów testu na obrazach cyfrowych wykonano z wykorzystaniem programu
VSD. Na każdym zdjęciu pomierzono jednokrotnie wszystkie widoczne punkty testu,
przy rozdzielczości pomiaru 0.25piksela (czterokrotne powiększenie obrazu). Wyniki
przedstawiono w układzie obrazowym przesuniętym z lewego górnego narożnika do środka
obrazu. Translację zrealizowano z wykorzystaniem orientacji wewnętrznej w VSD. Tak
przyjęty układ obrazu odpowiada układowi tłowemu zdjęcia.
Obliczenia elementów orientacji wykonano z wykorzystaniem programu ORIENT.
Samokalibrację obliczono przyjmując stałość elementów orientacji wewnętrznej wszystkich
zdjęć. Wskaźnik dokładności wyrównania „sigma 0” mówiący o błędzie wpasowania wiązki
na zdjęciu wyniósł ±0.16 piksela. Jest to wartość bardzo mała, odpowiadająca dokładności
pomiaru na obrazach cyfrowych. Obliczone wartości elementów orientacji wewnętrznej
wyniosły odpowiednio:
- położenie punktu głównego w układzie obrazu:
xo = -13.73 piksela;
yo = -7.33 piksela;
- stała kamery:
ck = 1925.32 piksela;
- parametry dystorsji radialnej określonej równaniem:
dR = a3 r ( r2 - 1 ) + a4 r ( r4 - 1 ) + ....
gdzie: dR
R
Ro
r = R/Ro
a3, a4
-
błąd dystorsji;
promień radialny;
promień radialny dla którego błąd dystorsji wynosi zero;
znormalizowany promień radialny;
współczynniki dystorsji radialnej;
wyniosły, dla przyjętego Ro = 700 pikseli:
a3 = -15.1490;
a4 = 1.9654.
Na rysunku 4 pokazany jest wykres tej obliczonej dystorsji radialnej. Jak widać z niego
wartości błędów dystorsji mieszczą się w przedziale od +5 do –8 pikseli, czyli w skali
tworzonego obrazu od +50 do –80 μm. Wykres ten obejmuje sumaryczną dystorsję radialną
obiektywu AF 20/2.8 oraz wewnętrznego obiektywu przekazującego dla pola obrazu
11.5 x 15 mm i przyjętego promienia dystorsji zerowej R0 = 700 pikseli.
dR [piksele]
4.00
0.00
0.00
R [piksele]
200.00
400.00
600.00
800.00
12- 8
Archiwum Fotogrametrii, Kartografii I Teledetekcji, vol. 8, Kraków 1998
Rys. 4: Wykres dystorsji radialnej obiektywu MINOLTA AF 20/2.8
5. Dokładność opracowania modelu testowego.
Dla sprawdzenia dokładności opracowania zdjęć stereoskopowych wykonanych
skalibrowanym aparatem wykonano testowy stereogram. Ze względu na potrzebę dużej ilość
punktów kontrolnych do analizy dokładności obiektem fotografowanym było również
przestrzenne pole testowe na którym wykonano samokalibrację. Z tym, że punkty kontrolne
umieszczone na drutach posiadały już współrzędne X,Y,Z wyznaczone w procesie
samokalibracji. Dokładność określenia tych punktów, dla wszystkich współrzędnych,
wynosiła poniżej ±0.5 mm.
Stereogram wykonano jako stereogram zdjęć w przybliżeniu normalnych, o bazie
długości 500 mm i osiach zdjęć symetrycznych względem środka testu. Odległość
od płaszczyzny testu wynosiła ok. 3m. Zdjęcia wykonano przy zogniskowaniu obiektywu
na ∞ i przysłonie 22 (tak samo jak przy zdjęciach do samokalibracji). Opracowanie
stereogramu wykonano na VSD metodą orientacji stereogramu zdjęć metrycznych. Orientacja
wewnętrzna polegała jedynie na translacji układu obrazowego do środka obrazu, w związku
z tym wybór funkcji transformacji jest zupełnie dowolny. Następnie wykonano orientację
wzajemną. Tutaj, dla uzyskania jak najlepszego modelu wykorzystano punkty równomiernie
rozmieszczone na całym stereogramie, zarówno w płaszczyźnie ściany jak i na drutach.
Ogółem do orientacji wzajemnej wykorzystano 24 punkty. Rozmieszczenie punktów
do orientacji wzajemnej obrazuje rys. 6. Obliczenia orientacji wzajemnej w VSD poprzedziło
wprowadzenie elementów orientacji wewnętrznej (x0, y0 i ck) oraz wczytanie parametrów
dystorsji radialnej z pliku *.adp. Średni błąd paralaksy poprzecznej, po orientacji wzajemnej
wyniósł m.p = ±0.21 piksela (±2.1 μm. w skali obrazu rzeczywistego).
A. Boroń: „Przydatność aparatu cyfrowego Minolta RD 175 …”
12- 9
Rys. 6: Stereogram testowy – pokazane rozmieszczenie punktów do orientacji wzajemnej
Orientację bezwzględną modelu na VSD wykonano w trzech wariantach.
W pierwszym przyjęto 18 fotopunktów, rozmieszczonych równomiernie na całym modelu
zarówno na drutach jak i na ścianie (9 na ścianie i 9 na drutach). W drugim ograniczono się
do 5 fotopunktów (4 narożne w płaszczyźnie ściany i jednego pośrodku najdalszego druta).
W trzecim przyjęto tylko trzy punkty narożne w płaszczyźnie ściany. Wyniki transformacji
przestrzennej układu modelu do układu odniesienia (orientacja bezwzględna) dla punktów
dostosowania były następujące:
- dla 18 punktów dostosowania: mX= ±0.9mm, mY=±2.8mm, mZ=±1.2mm;
- dla 5 punktów dostosowania: mX= ±1.7mm, mY=±1.8mm, mZ=±0.8mm;
- dla 3 punktów błędy są praktycznie równe zeru (minimum obserwacji).
Dla uzyskania informacji o rzeczywistej dokładności modelu pomierzono na nim
wszystkie punkty testu zarówno na ścianie jak i na drutach (115 punktów), a następnie
porównano ich współrzędne w układzie odniesienia z pomiaru na VSD, ze współrzędnymi
z pomiaru bezpośredniego. Uzyskano następujące wyniki:
- przy 18 punktach dostosowania: mX= ±0.9mm, mY=±3.0mm, mZ=±1.2mm;
- przy 5 punktach dostosowania: mX= ±1.2mm, mY=±3.3mm, mZ=±1.1mm;
- przy 3 punktach dostosowania: mX= ±1.0mm, mY=±3.6mm, mZ=±1.1mm.
Jak widać z zamieszczonych wyników, dokładność określenia współrzędnych
z modelu jest w małym stopniu zależna od ilości punktów dostosowania, co świadczy
o dobrze zbudowanym modelu po orientacji wzajemnej. Nawet dla trzech punktów
dostosowania w tylnej płaszczyźnie modelu (bez punktów bliskich) wzrost błędu mY
(w kierunku głębokości modelu) nie jest duży (20%). Trzykrotnie większy błąd w kierunku Y
jest naturalną konsekwencją stosunku bazowego Y/B, który przyjmuje wartości
od 6 (dla najdalszych punktów) do 4 (dla najbliższych punktów). Ostatecznie przeliczając
błędy na piksele otrzymamy mx i mY = ok. 0.7 piksela, co z kolei odpowiada 7μm. w skali
obrazu optycznego. Uzyskane wyniki są porównywalne z dokładnościami uzyskiwanymi
dla skanowanych zdjęć metrycznych.
6. Wnioski
- Z przeprowadzonych badań wynika, że aparat cyfrowy MINOLTA RD 175 charakteryzuje
się stabilnym systemem zapisu obrazu.
- Wyznaczone elementy orientacji wewnętrznej i dystorsji są powtarzalne i umożliwiają
stosowanie tego aparatu jako kamery semimetrycznej.
- Dokładność opracowania stereoskopowego na VSD nie odbiega od dokładności
opracowania cyfrowych obrazów metrycznych.
- Ze względu na stosunkowo niewielkie pole obrazu (16x12mm) aparat ten
wykorzystywany może być głównie do dokładnego opracowania obiektów o niedużych
gabarytach.
12- 10
Archiwum Fotogrametrii, Kartografii I Teledetekcji, vol. 8, Kraków 1998
Literatura:
H e n s h a ll J ., 1996, Minolta RD 175 = AGFA Actioncam, The Photographer Magazine, May
1996;
J a c h ims k i J . , T r o c h a W . , 1992, Determination of the position of crosses with the
subpixel accuracy on the image taken with the CCD Camera, The International Archives of
Photogrametry and Remote Sensing, vol. XXIX, Washington 1992.
Recenzował: dr inż. Krystian Pyka
Was this manual useful for you? yes no
Thank you for your participation!

* Your assessment is very important for improving the work of artificial intelligence, which forms the content of this project

Download PDF

advertising